اثر
دفتری ويژه فرهنگ و نقد فرهنگ
martedì
دو شعر از مجید نفیسی

دهخدا در دهکرد


در دهکرد هنوز برف می بارد
اما هیچکس از پنجره به بیرون نمی نگرد
کوچ نشینان به گرمسیر بازگشته اند
جویبارها همه یخ زده اند
برف رد پاها را پوشانده است
می روم تا شمع را برافروزم
پیش از اینکه تاریکی چون دشنه ای فرود آید
آن زمان که در باغشاه راه هوا را بر تو بستند
موی سرم سفید شد، سفید، سفید
آیا باید دوباره به خیابان بازگردم؟
توپ های لیاخوف دیری ست که از صدا افتاده اند
اما شیپورهای جنگ از دور شنیده می شوند
می توان در تنگستان کنار دلیران جنگید
می توان در گیلان با کوچک خان به جنگل رفت
می توان در تهران "صوراسرافیل" را از نو درآورد
با این همه، باید کنار این آتشدان بمانم
و یاد شمع مرده را نگه دارم
همه­ی آنچه می خواهم کتابی ست
یا بهتر بگویم: لغت نامه ای
آن را چون بستر گسترده ی خاک می گشایم
و بر برگهای خوشبوی آن
چون آهویی سبکبار از واژه ای به واژه ای می گریزم
واژه ها مرا به دنبال خود می کشند
و من از واژگان مجاور به دور و دورتر راه می جویم
این همه­ی چیزی ست که بدان نیازمندم
جهان همه ازآن من است
و جهانگیر در کنار من است
و آنگاه که خسته می شویم
کتاب را می بندیم
و بر شانه­ی بزرگ آن به خواب می رویم.

13 ژانویه 2007


در

در خانه­ی من تنها یک لنگه دارد
کلون ندارد و کوبه ندارد
و روی سینه­ی آن را
گلمیخ­های قدیمی نپوشانده­اند
وقتی که به خانه می­آیم
با من حرف می­زند
اگر باران بیاید
ناله­کنان می­گوید:
"چه سرد است!
چه سرد است!"
اما وقتی که آفتاب
روی پوست آن می­تابد
می­گذارد تا من گونه­ام را
روی سینه­ی گرمش بگذارم
و از او بپرسم:"در!
وقتی که من خانه نبودم
هیچکس زنگ تو را زد؟"

9 دسامبر 2004


حق انتشار محفوظ و متعلق به سایت اثر است
0 comments