استفن آوون شعر قديم يا کلاسيک چين را مي شناسد. او در کتاب کم حجمش جريانات شعری دوره ای را که وی « تاگ ميانه » مي نامد (791-825) دنبال مي کند.از آنجائيکه اين کتاب کم حجم حاوی يک نظريه مهم است، همرديف کتاب قطورتری است که آوون ازاشعارپيشين دودمان تانگ تهيه و تنظيم کرده است. به نظر اوون شعرچين ايندوره هم به لحاظ فرم و هم به لحاظ محتوا تغييرات ريشه ای کرده است. در عين حفظ سنت، شکلي ازنو آفريني هم در جريان است. نگاه انسان ِ چين به فرد و فرديت متحول شده است.او از جمع مي گريزد. و شاعر ِ خوب آدم يک عجيب و غريب است. يک سوء تفاهم انساني است. نه مرد موفقي در جامعه. گرچه به ظاهر اغلب نويسندگان آنزمان کارمندان دولت بودند، اما گويا شغل مردان اهل قلم مانعي برای حس غربت و بيگانگي نبوده است.
لي يو زونگ يان يکي ديگر از شاعران آن عصرچين ، در اشعار کوتاه ونثرگونه – که در ان روزگار بسيارغيرمعمول بود – ازحس مالکيت زمين مي گويد. لي يو در « قصه کوتاه تپه غرب مرداب گومو» مي نويسد: " مرا به خود کشاند. پس خريدمش". تپه در مکاني دور از دسترس قرار دارد که پای آدميزاد به آنجا نمي رسد، اما اين مانع ميل خريد نيست. اساسأ خريدن يا نخريدن تپه چه اهميتي مي توانست داشته باشد. شاعر به هر حال مي توانست ازاين تپه دور افتاده لذت ببرد، بدون اينکه مالکش باشد. اما اينطور به نظر مي آيد که لذت و بهره شاعرانه نستب به اماکن طبيعي کافي نبوده است. شاعر تپه را مي خرد و اولين کاری که مي کند اينست که به کمک و همراهي دوستانش تپه را از علف هرز بزدايد و باسليقه خاص خود دور تپه را با سنگ و تخته سنگ مزين کند و بدين تريب هم « خصوصي » بودن تپه اش را به اطلاع همگان برساند، هم مُهر سليقه اش را بر تپه. و مسلمأ پيامد اين تلاش تبديل طبيعت به فرهنگ بود. و اين پروسه ای است که در متن رخ مي دهد. يعني شاعر قدم از مالکيت فراتر نهاده و به مالکيت ادبي مي رسد.

زيااوشان يانگ - از شاگردان قديمي آوون پرفسورديگری است که مطالعاتي شبيه پژوهش های آوون در پيرامون ادبيات چين کرده و نظراتش را در کتاب « دگرديسي فضای خصوصي : باغها و موتيف های شعرتانگ – سانگ» جمع آورده است. زيااوشان يانگ نگاه جالبي به عشق شاعران چيني به سنگ و کوه دارد. به نظر او« گرايش به سنگ » مد روز بود، که گاه به « سنگ – شيفتگي» مي انجاميد. عاشق تمام تلاشش را مي کرد تا باغ و کوه و تپه اش با ديوار های سنگي – با تخته سنگ هائي که فرم عجيب و غريب داشت ، مزين شود. تخته سنگ ها از فرسنگ ها راه دور تهيه و حمل مي شدتا در مکان های شخصي نصب شود. نزدعاشقان سنگ ظرافت ، نشانه زيبائي نبود، بلکه زشتي و زمختي و غير قابل استفاده بودن سنگ ملاک زيبائي بود.
نظرات زيااوشان يانگ و عشق به سنگ و داشتن کلکسيون های سنگي، از جانب بعضي از چين شناسان ِ بعد از او، برداشتي مبالغه آميز و نادرست تلقي شده است. طبعأ مواردی از عشق به سنگ تا حد ديوانگي وجود داشته است ، اما اساسأ به سنگ به عنوان يک شيء زمخت نگاه نمي شده و تنها دستمايه شعری شاعران بوده است. شعر مشغله درباريان و صاحب منصبان بود و فقط آنها بودند که وُسع جمع آوری سنگ ها و ايجاد مکان های شخصي را داشتندو به نظر آوون عامه مردم را در اين حکم نمي گنجيدند.
لي دِيو شاعر و مأمور دولت يکي از بزرگترين مالکان سنگ بود که وقت وپول هنگفتي را صرف ساختمان ويلائي اش در حومه ليويانگ کرد. اين ساختمان پايگاه ادبي دوران يانگ و سانگ بود. همانطور که امد لي دِيو مأمور دولت بود و اغلب مجبور بود که از سنگ ها و باغهايش دور باشد. سنگ مورد علاقه اش « تخته سنگ هشياری پس از مستي» سنگي بود که هنگام درد و نياز به آن پناه مي برد. لي دِيو باغ خانه اش راروی بلندی ساخته و از وارثانش خواسته بود که پس از مرگش از ان مراقبت و نگهداری کنند، اما چيزی نگذشت که پس از مرگ او 850 کلکسيون و باغش از هم پاشيد. اشعار لي دِيومملو از عشق به سنگهايش ودلتنگي و اشتياق ديدارسنگها ست.او همواره بران بود که حس مالکيش را در شعر و توسط شعر جاودانه کند و از باغي بنويسد که خود کمتر امکان استفاده از انرا داشت. ماليخوليای ِ شکست و شرح دوری و اشتياق ديدار، از مشخصه شعر چين آنزمان است.